Non sei cal era o seu nome…non recordo, ao mellor non era él e era ela. Adoitaba pasear tódalas tardes, sempre o mesmo camiño, sempre as mesmas paradas, como no banco onde esperaban vendo pasar a vida algúns máis. Non eran amigos da vida, eran amigos de “ver pasar a vida”. Alí sentados observaban e falaban, cada día, sen unha cita previa. Era maior, e vivía só ou soa, nun edificio deses que pouco a pouco foron quedando sen veciños, sen veciñas, ou ao mellor era deses outros onde as presas non permiten coñecer quen vive tras a porta de enfrente. Todo o que queda del ou dela é unha noticia de prensa ou de internet na que se fala de que levaba varios días morto cando o atoparon, na súa casa, alarmados polo cheiro ou simplemente porque o correo amontoábase, ou por algún dos do paseo que lle extrañou a súa falta. Durante uns días a noticia correra polas redes e os veciños e veciñas se doeran de non terse decatado antes do seu estado. Se tiña familia, aínda que fose lonxe, choraron...
Por Alfredo Gonzalez Ruibal Investigador científico, Incipit-CSIC Hace poco participé en un congreso en un campus nuevo al norte de París. Mi hotel estaba en el centro, pero durante un par de días caminé varias veces los cuatro kilómetros a la universidad. Me gusta caminar: es la única forma de ver lo que no aparece en las guías turísticas. Y en las guías turísticas aparece Montmartre, claro, pero no lo que hay un poco más allá. De repente, todo cambia: los negocios, los bares, el aspecto de las calles y la gente. Y uno se encuentra en África subsahariana. Restaurantes senegaleses, tiendas de ropa de Mali y peluquerías afro. Las lenguas que se escuchan y el atuendo de la gente no es el de un par de kilómetros más al sur. Hasta huele distinto. París ya no es París, diría un racista fino. Puede ser. Pero es que París nunca ha sido París. Lo sabríamos si no nos hubiéramos olvidado de cómo era la clase obrera hasta hace poco. Históricamente, la burguesía ha percib...